مفهومی که اشتباه آموزش داده شده؛ طراحی مهندسی

طراحی مهندسی
هر زمان صحبت از طراحی می‌شود، ناخودآگاه بحث به سمت طراحی مهندسی و تفاوت آن با طراحی صنعتی کشیده می‌شود، اما خیلی‌ها مفهوم واقعی طراحی مهندسی را نمی‌دانند. ارتباط برقرار کردن با حرفه‌ای که مفهوم آن را ندمی‌دانیم، معمولا سخت و دشوار است و از این جهت امروز با مفهومی طراحی مهندسی آشنا می‌شویم.

طراحی مهندسی چیست؟

با این‌که تعاریف متفاوتی در مورد طراحی وجود دارد اما خوشبختانه با تخصصی‌تر شدن موضوع بحث، تعاریف دقیق‌تر و مشابه‌تری برای طراحی مهندسی ارائه شده است؛

بنابر تعریف ABET، طراحی مهندسی فرایند ابداع یک سیستم یا وسیله یا فرایند برای برطرف کردن نیازها است و نوعی فرایند تصمیم‌گیری غالباً تکراری به حساب می‌آید که با کمک آن از علوم پایه، ریاضیات و علوم مهندسی برای بهره‌برداری از منابع در جهت اهداف معین استفاده می‌شود.” مطابق تعریف فوق، طراحی مهندسی یک فرایند (Process) است، یعنی شامل اقداماتی است که به ترتیب انجام می‌شوند تا نتیجه‌ی مطلوب حاصل شود؛ در درس‌های بعدی با این فرایند بیشتر آشنا می‌شوید اما پیشاپیش ذکر این نکته ضروری‌ است که مسائل مهندسی و به تبع آن فرایند طراحی مهندسی انتهایی باز (Open-Ended) دارند، یعنی تنها یک جواب نهایی و قطعی وجود ندارد و پاسخ‌های دیگری هم می‌تواند وجود داشته باشد.

طراحی مهندسی

همچنین مطابق تعریف، طراحی مهندسی می‌تواند برای ایجاد یک وسیله (مثل تلفن همراه، میز، فرش، کولر، یخچال، هواپیما) یا یک سیستم (مثل سیستم تهویه‌ی تونل، نیروگاه برق، سایت پتروشیمی، سیستم انبارداری) یا یک فرایند (مثل انواع فرایند تولید یا فرایند بازرسی) و به‌صورت کلّی‌تر برای حل انواع مسائل مهندسی کارایی داشته باشد؛ در این خصوص باید این نکته را هم اضافه کنیم که مسائل مهندسی معمولاً ساختاری معیوب (ill structured) دارند و نمی‌توانند صرفاً با روش‌های ریاضی یا الگوریتم‌های ساختاریافته به جواب برسند و به همین علت است که دانش مهندسی برای حل آن‌ها کافی نیست و باید در کنار آن با روش‌های حلّ مسأله، مثل فرایند طراحی مهندسی، آشنا باشیم. با این‌که فرایند طراحی مهندسی برای حل طیف وسیعی از مسائل مختلف کارایی دارد اما در ویکی‌تولید روی مسأله‌ی “طراحی محصول” تمرکز داریم، چون اولاً بیشتر کاربران همین هدف را دنبال می‌کنند و دوماً درک مثال‌های طراحی محصول ساده‌تر است و نیازی به درک مبانی سیستم‌ها و فرایندها ندارد.

انواع طراحی مهندسی تطبیقی و انتخابی و توسعه‌ای و جدید

در بسیاری از منابع مثل ۱٫ کتاب‌ طراحی مهندسی (جورج دیتر و لیندا اسمیدت) یا ۲٫ کتاب پیشتاز طراحی مهندسی (کیت ریچاردز) یا ۳٫ کتاب فرایند طراحی مهندسی (یوسف هایک و تامر شاهین) به انواع طراحی‌های تطبیقی و توسعه‌ای و جدید اشاره شده است که اگر مطالب‌شان را بخوانید مبهم هستند و به نظر می‌رسد نویسندگان صرفاً دنبال بهانه‌ای برای شرح این موارد بوده‌اند.

طراحی مهندسی

واقعیت این است که آشنایی با انواع طراحی تطبیقی و انتخابی و توسعه‌ای و جدید می‌تواند به شکل‌گیری ذهنیت عمیق‌تر از طراحی مهندسی کمک کند و به همین علت ما هم آن‌ها را بررسی می‌کنیم، اما پیش از آن بهتر است ببینیم که هر کدام از نویسندگان مزبور به چه بهانه‌ای در موردشان نوشته‌اند.

در ویراست پانزدهم کتاب شماره‌ی ۱ اشاره شده است که طراحی مهندسی به دلایل مختلفی انجام می‌شود و می‌تواند شکل‌های متفاوتی داشته باشد و با همین توضیح مختصر در مورد چهار روش طراحی خلاقانه (Innovative)، تطبیقی (Adaptive)، بازطراحی (Redesign) و انتخابی (Selection) می‌نویسد که معلوم نیست جنبه‌ی تمثیلی دارند یا نویسنده، طراحی مهندسی را به این چهار نوع تقسیم کرده است.

ریچاردز در کتاب شماره‌ی ۲ نوشته است که طراحی مهندسی می‌تواند به چند حوزه تقسیم شود و ذیل آن به انواع طراحی تطبیقی، جدید، منطقی، تجربی، صنعتی، محصول، بهینه، سیستم و ابزارآلات اشاره می‌کند که نشان از بی‌سلیقگی یا شاید ناتوانی نویسنده در طبقه‌بندی انواع طراحی دارد، چون به‌صورت کلّی می‌دانیم که طراحی مهندسی برای حلّ بسیاری از مسائل مهندسی کارایی دارد و شامل بعضی مسائل طراحی صنعتی یا طراحی ابزار هم می‌شود اما از این موضوع نمی‌توانیم نتیجه بگیریم که تمام این شاخه‌ها زیرمجموعه‌ی طراحی مهندسی هستند بلکه طراحی مهندسی کمک می‌کند تا از دانش‌مان و حتی مهارت‌مان در دانش مهندسی و شاخه‌های دیگر طراحی برای حلّ چنین مسائلی استفاده کنیم؛ به عبارت دیگر برای یادگیری طراحی مهندسی قرار نیست تمام شاخه‌های مهندسی و تمام انواع طراحی را یاد بگیریم بلکه باید قبلاً با بعضی از علوم مهندسی یا مهارت‌های طراخی آشنا شده باشیم و بعداً با کمک طراحی مهندسی از آن‌ها استفاده کنیم.

نویسندگان کتاب شماره‌ی ۳ ادعا می‌کنند که طراحی از نظر میزان پیچیدگی به سه دسته‌ی تطبیقی و توسعه‌ای و جدید تقسیم می‌شود که طراحی جدید را دشوارترین و طراحی تطبیقی را ساده‌ترین نوع طراحی به حساب آورده‌اند، اما این مبنا منطقی نیست چون مثلاً توسعه‌ی یک فضانورد جدید یا یک نیروگاه نفتی (به‌عنوان طراحی توسعه) به مراتب دشوارتر از طراحی اولین مدادتراش تاریخ (طراحی جدید) به نظر می‌رسد؛ لازم به ذکر است که مشابه همین طبقه‌بندی در کتاب رابرت ماتوسک هم دیده می‌شود اما چون این کتاب در سال ۱۹۷۲ منتشر شده است و قدیمی محسوب می‌شود، ترجیح دادیم به آن استناد نکنیم.

در ادامه انواع طراحی تطبیقی و توسعه‌ای و جدید را بررسی می‌کنیم، با این فرض که احتمالاً تمام مسائل طراحی مهندسی در قالب یکی از این دسته‌ها قرار می‌گیرند.

۱- طراحی تطبیقی

طراحی مهندسی

در طراحی تطبیقی تلاش می‌شود تا با اعمال بعضی تغییرات در یک طرح از پیش تهیه شده، آن را با شرایط و خواسته‌های جدید مطابقت دهند،‌ مثلاً شاید یک کارخانه‌ی تولید نوشابه از طراح خود بخواهد که بطری‌های ۳۲۰‌ سی‌سی را به ۴۰۰ سی‌سی تبدیل کند و به این منظور، طراح تمام ابعاد قبلی را ۲۵% افزایش می‌دهد که طراحی تطبیقی محسوب می‌شود، یا یک شرکت آسانسورسازی ممکن است یک یا چند طرح اولیه برای آسانسورهای خود داشته باشد و برای اجرای آن‌ها در ساختمان‌ها و برج‌ها و شرکت‌ها، تغییراتی را اعمال کند تا با شرایط پروژه (مثل تعداد طبقات و حجم جابه‌جایی‌ها و فضای موجود) هماهنگ شود.

معمولاً انجام طراحی تطبیقی از انواع دیگر طراحی ساده‌تر است، چون بسیاری از نکات فنی و جزئیات مهم و ملاحظات و محدودیت‌های احتمالی قبلاً در طرح اعمال شده‌اند و حالا طراح با تغییر بعضی از پارامترها تلاش می‌کند تا از همان راهکار قبلی دوباره استفاده کند، در حالی که شاید در جریان بسیاری از مبانی طرح اولیه یا محاسبات آن نباشد.

۲- طراحی توسعه

طراحی توسعه هم مشابه طراحی تطبیقی با کار روی یک طرح از پیش تهیه شده آغاز می‌شود با این تفاوت که هدف آن تنها مطابقت دادن طرح اولیه با شرایط جدید نیست بلکه بهبود و ارتقای آن در اولویت قرار دارد و نهایتاً طرح جدیدی ایجاد می‌شود که با طرح اولیه متفاوت است.

بیشتر طراحی‌های دنیای امروز از نوع توسعه هستند و به همین علت نمونه‌های بسیار متعددی از آن را می‌توان مثال زد، مثلاً طراحی خودروها یا هواپیماها یا کامپیوترها یا فضاپیماهای جدید همگی با توسعه‌ی نسل قبلی آن‌ها انجام شده است یا گیربکس اتوماتیک حاصل طراحی توسعه‌ برای گیربکس‌های دستی است یا صفحات لمسی (Touch Screens) نتیجه‌ی توسعه‌ی نمایشگرهای معمولی هستند.

۳- طراحی جدید

طراحی مهندسی

طراحی جدید یعنی از قبل طرحی در اختیاران طراحان نباشد (حتی یک طرح ذهنی اولیه) و همه‌ی مفاهیم را از همان ابتدا خودشان پایه‌ریزی کنند؛ طبیعتاً طراحی جدید به خلاقیت و بینش و آینده‌نگری زیادی نیاز دارد چون طراحان به اطلاعاتی مثل میزان دقیق تقاضا یا بازخورد کارفرمایان و کاربران (در مورد طرح‌های قبلی) یا چالش‌های احتمالی، دسترسی ندارند و پای در مسیری می‌گذارند که قبلاً تجربه‌ی آن را نداشته‌اند.

طراحی جدید به ندرت انجام می‌شود و طراحی اولین اتوموبیل یا اولین هواپیما یا اولین تلفن همراه یا اولین موتور بخار را می‌توانیم نمونه‌هایی از آن بدانیم.

به جز سه گروهی که گفتیم در کتاب طراحی مهندسی دیتر به گروه چهارمی هم اشاره می‌شود که مرور آن خالی از لطف نیست:

۴- طراحی انتخابی

گاهی طراحی با انتخاب قطعات استاندارد مثل موتورهای الکتریکی، پمپ‌‌ها، بلبرینگ‌ها، فنرها و امثالهم انجام می‌شود طوری که قطعات از نظر عملکرد و کیفیت و هزینه شرایط مطلوبی داشته باشند و به واسطه‌ی هماهنگ بودن بتوانند در کنار هم بخشی از اهداف طراحی را محقق کنند، مثلاً ترکیب مونتاژی یک کامپیوتر Gaming از نوع انتخابی است و طراح با توجه به خواسته‌های موجود و بودجه و برندهای موجود در ایران و هماهنگ بودن قطعات برای چیدمان اجزای رایانه مثل حافظه، کارت‌ گرافیک، بورد اصلی و خنک‌کننده‌ و امثالهم تصمیم‌گیری می‌کند یا بسیاری از مدارهای هیدرولیک یا سیستم‌های شبکه یا سیستم‌های امنیتی به همین ترتیب طراحی می‌شوند.

فراموش نکنید که گفتیم طراحی می‌تواند در قالب یکی از چهار نوع باشد اما مبانی دیگری هم وجود دارد که بر اساس آن‌ها به گروه‌های بسیار متفاوتی می‌رسیم.

در کتاب شماره‌ی ۱ به جای طراحی توسعه‌ای و طراحی جدید از عناوین بازطراحی و طراحی خلاقانه (یا طراحی اصلی) استفاده شده است.

برای یادگیری طراحی مهندسی باید نگاه کاوشگرانه‌ای به محیط اطرافتان داشته باشید و برای تک‌تک مفاهیم به دنبال مصداق باشید؛ به این منظور برای هر کدام از انواع طراحی (تطبیقی، توسعه‌ای، انتخابی و نو) حدأقل سه محصول ایرانی نام ببرید.

 

اکثر مواقع در محل کار یا دانشگاه به طراحی مهندسی عنوان طراحی صنعتی اتلاق می‌شود در صورتی که به‌طور کلی طراحی مهندسی به دنبال خلق یک محصول از صفر با توجه به المان‌های مهندسی است.

مقایسه‌ی طراحی مهندسی با مفاهیم مشابه

طراحی مهندسی

اگر در منابع جست‌وجو کنید، شاخه‌های دیگری هم برای طراحی وجود دارد که عناوین آن‌ها در ظاهر شباهت زیادی با طراحی مهندسی دارد و لازم است تفاوت‌شان را بدانید اما قیاسی که در این بخش انجام می‌دهیم چندان اصولی و دقیق نیست چون همانطور که برای طراحی مهندسی به مقدمه‌چینی زیادی نیاز داشتیم، درک شاخه‌های دیگر طراحی هم به بررسی نسبتا عمیقی نیاز دارد که در چهارچوب این مجموعه نیست؛ به همین علت در ادامه صرفا بعضی کلیات گفته می‌شود و به جزئیات نمی‌پردازیم.

تفاوت طراحی مهندسی (Engineering Design) و طراحی محصول (Product Design)

طراحی مهندسی فرایندی است که برای مسائل مختلف کارایی دارد اما طراحی محصول صرفاً نوع خاصی از مسأله که همان طراحی کردن محصول است را مبنا قرار می‌دهد، همچنین رویه‌ی کلّی منابع آموزشی طراحی محصول این است که تمرکز بیشتری روی مباحث بازاریابی دارند در حالی‌که در طراحی مهندسی چون هدف اصلی الزاماً طراحی محصول نیست، موضوعات بازاریابی کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند.

طراحی مهندسی (Engineering Design) و توسعه‌ی محصول (Product Development)

توسعه‌ی محصول به تمام اقداماتی گفته می‌شود که برای تبدیل یک ایده‌ی اولیه به محصولی موفق در بازار انجام می‌شوند و شامل موضوعاتی مثل بازاریابی، مدیریت پروژه و طراحی و ساخت محصول می‌شود، با این حال منابع آموزشی توسعه‌ی محصول هیچ‌کدام نگاه جامعی به تمام این فعالیت‌ها ندارند و معمولاً روی جنبه‌ی خاصی از آن مثل مدیریت یا بازاریابی یا برنامه‌ریزی متمرکز می‌شوند؛ این در حالی است که اولاً طراحی مهندسی محدود به ایجاد محصول نیست و دوماً برای مسائلی از جنس مهندسی طراحی شده است و سوماً معمولا به مباحث مدیریتی و سازمانی و امثالهم نمی‌پردازد.

تفاوت طراحی مهندسی (Engineering Design) و طراحی صنعتی (Industrial Design)

به‌صورت کلّی تمرکز طراحی صنعتی بیشتر روی شکل و فرم مواد و محصولات از جنبه‌‌های هنری و فنی است تا برای مصرف‌کنندگان جذاب باشند اما در طراحی مهندسی اولاً مسائل متنوع‌تری مطرح می‌شود که الزاماً از جنس ایجاد مصنوعات نیستند و دوماً‌ روی ویژگی‌های عملکردی (Functional) تمرکز بیشتری می‌شود.

تفاوت طراح مهندسی (Engineering Designer) و مهندس طراح (ٍDesign Engineer)

استفاده از عنوان “طراح مهندسی” در فارسی چندان رایج نیست اما به صورت کلی به کسانی اطلاق می‌شود که به فعالیت “طراحی مهندسی” اشتغال دارند، اما “مهندس طراح” عنوان مشترکی است که برای متخصصان حوزه‌های مختلف مهندسی مثل صنایع، مکانیک، برق، کشاورزی، عمران یا شیمی استفاده می‌شود؛ این مهندسان می‌توانند در حوزه‌ی تخصصی خودشان با اصول و محاسباتی که آموخته‌اند در مورد مسائل تخصصی تصمیم‌گیری کنند و به ارائه‌ی طرح بپردازند.

اهمیت طراحی مهندسی در تولید محصول

 

طراحی مهندسی

مجدداً تأکید می‌کنیم که طراحی مهندسی برای طیف وسیعی از مسائل قابل استفاده است اما از آن‌جایی که تمرکز دوره‌ی طراحی مهندسی ویکی‌تولید روی طراحی محصول است، قصد داریم که اهمیت آن را به‌صورت اختصاصی در مورد تولید محصول (به‌عنوان نتیجه‌ی طراحی) و با ارائه‌ی سه نکته بررسی کنیم؛ ضمناً مطالب این قسمت اقتباسی آزاد از کتاب Engineering Design (نوشته‌ی جورج دیتر و لیندا اسکمیدت) هستند.

۱٫ هزینه‌ی طراحی به نسبت کلّ هزینه‌ای که برای تولید محصول صرف می‌شود بسیار ناچیز است و اعم هزینه‌های تولید به تأمین مواد اولیه و هزینه‌های سرمایه‌گذاری (مثل خرید زمین و احداث ساختمان‌ها و تأمین ماشین‌آلات) و دستمزد کارگران و انرژی مصرفی اختصاص دارد اما نکته اینجاست که تمام این هزینه‌ها تحت تأثیر نتایج طراحی قرار می‌گیرند، مثلاً در یک طرح نامناسب ممکن است از مواد گران‌قیمت یا کم‌یاب استفاده شود یا شکل و دقت قطعات و نحوه‌ی مونتاژ با نیاز موجود هم‌خوانی نداشته باشد و باعث افزایش زمان تولید و هزینه‌های تأمین و نگهداری ماشین‌آلات و دستمزد کارگران شود یا به‌واسطه‌ی ضریب اطمینان بیش از حد (Over Design) مقدار ماده‌ی مصرفی و هزینه‌های تأمین و انبارداری آن‌ها افزایش باید، لذا یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های طراحی این است که انجام آن هزینه‌‌ی زیادی ندارد اما به شدت روی هزینه‌های دیگر اثر می‌گذارد.

۲٫ زمانی که فاز طراحی به پایان می‌رسد و فاز تولید آغاز می‌شود، اصلاح تصمیم‌های طراحی، بسیار زمان‌بر و پرهزینه است چون معمولاً به آموزش مجدد کارگران و اعمال تغییراتی در فرایندها و ماشین‌آلات و انبارها نیاز دارد و این موضوع، مهر تأییدی بر اهمیت و حساسیت مرحله‌ی طراحی است.

۳٫ هر چقدر هم یک کسب‌وکار از روش‌های ایده‌آلی برای تولید و بازاریابی و مدیریت منابع انسانی استفاده کند تا زمانی که عملکرد و ویژگی‌های محصول با انتظارات مشتریان هم‌خوانی نداشته باشد، شانسی برای موفقیت وجود ندارد و به همین علت معمولاً در گزارش‌های سالیانه، طراحی ضعیف را یکی از اصلی‌ترین عوامل شکست محصول معرفی می‌کنند.

۴٫ در فضای رقابتی امروز، عنصر زمان اهمیت قابل توجهی دارد و کسب‌وکارها تلاش می‌کنند تا برای استفاده از فرصت‌های موجود، محصولات‌شان را در کوتاه‌ترین زمان با کیفیت و قیمت مناسب عرضه کنند و به همین علت مهندسان امروز فرصتی برای طراحی بی‌برنامه و غیرمنسجم ندارند و باید از فرایندهایی مثل طراحی مهندسی استفاده کنند تا چرخه‌ی تولید محصول به حدأقل زمان ممکن کاهش یابد.

دلایل شکست طرح‌های مهندسی

سریال چرنوبیل بسیاری از افراد را با تبعات یکی از فاجعه‌بارترین اشتباهات مهندسی آشنا کرد؛ اشتباهی که باعث مهاجرت ۳۳۶۰۰۰ نفر شد، ۵۶ کشته‌‌ی مستقیم بر جای گذاشت، چهار هزار نفر را به سرطان مبتلا کرد و ۶٫۶ میلیون نفر را در معرض امواج رادیویی قرار داد.

نمونه‌های بسیار متعددی از شکست طرح‌های مهندسی وجود دارد که شاید به اندازه‌ی چرنوبیل مشهور نباشند اما همگی نشان از تلاش بی‌نتیجه‌ی مهندسان و سرمایه‌گذارانی دارند که امیدوارانه آغاز کردند و آن‌چه می‌خواستند (حدأقل در آن پروژه) محقق نشد، مثلاً شاتل فضایی Challenger در سال ۱۹۸۶ پس از ۷۳ ثانیه منفجر شد که دلیل آن طراحی غلط O-ring بود یا تایتانیک با تمام عظمتی که داشت به واسطه‌ی طراحی نامناسب از بین رفت یا پل تاکوما به علت محاسبات اشتباه فرو ریخت اما به جز این فروپاشی‌ها، گاهی هم طرح‌ها شکست می‌خورند چون مورد پذیرش کارفرمایان یا مصرف‌کنندگان قرار نمی‌گیرند یا آن‌طور که باید برای برطرف کردن نیازها کارایی ندارند و از آن‌ها استقبال نمی‌شود.

با توجه به این‌که هنوز در ابتدایی‌ترین مرحله‌ی یادگیری طراحی مهندسی هستید، تصمیم گرفتیم که فهرست مشهور والتون با عنوان “اصلی‌ترین دلایل شکست طرح‌های مهندسی” را به درس اضافه کنیم تا بدانید که بی‌توجهی به مباحث ظاهراً ساده‌ای مثل درک مسأله یا جمع‌آوری اطلاعات یا مستندسازی می‌تواند اصلی‌ترین دلیل شکست طرحتان باشد.

مراحل طراحی مهندسی

طراحی مهندسی

1. مشکل را تعریف کنید

مشکلی که باید حل شود چیست؟ محصول برای چه کسانی است و چرا یافتن راه حل مهم است؟ محدودیت ها و الزامات چیست؟ مهندسان باید این نوع سوالات مهم را از خود بپرسند و به پاسخ دقیق از آن دست یابند.

2. طوفان فکری راه حل های ممکن

طراحان خوب قبل از تصمیم گیری برای شروع یک طراحی، راه حل های ممکن را را مجسم می کنند و فهرستی از راه حل ها ایجاد می کنند. بهتر است از قضاوت در مورد طرح ها خودداری کنید و در عوض اجازه دهید ایده ها جریان پیدا کنند.

3. بررسی احتمالات برای پروژه طراحی مهندسی شما

از تجربیات دیگران برای کشف احتمالات استفاده کنید. با تحقیق در مورد پروژه های گذشته می توانید از مشکلاتی که دیگران با آن روبرو هستند جلوگیری کنید. شما باید با افراد با زمینه های مختلف، از جمله کاربران یا مشتریان صحبت کنید. ممکن است راه حل هایی بیابید که فکر نکرده بودید.

4. معیارها و محدودیت ها را تعیین کنید

با فهرست کردن راه حل های بالقوه و تعیین نیازهای پروژه در کنار تحقیقات خود، گام بعدی این است که عواملی را که ممکن است کار شما را محدود کند، مشخص کنید. این را می توان با بررسی مجدد الزامات و گردآوری یافته ها و ایده های خود از مراحل قبلی انجام داد.

5. راه حل های جایگزین را در نظر بگیرید

ممکن است بخواهید راه حل های بیشتری را برای مقایسه نتایج بالقوه و یافتن بهترین رویکرد در نظر بگیرید. این شامل تکرار برخی از مراحل قبلی برای هر ایده قابل اجرا خواهد بود.

6. یک رویکرد را انتخاب کنید

هنگامی که گزینه های مختلف خود را ارزیابی کردید، می توانید تعیین کنید که کدام رویکرد بهترین نیازهای شما را برآورده می کند. آنهایی را که نیازهای شما را برآورده نمی کنند رد کنید.

7. یک طرح پیشنهادی ایجاد کنید

با انتخاب رویکرد خود، گام بعدی اصلاح و بهبود راه حل برای ایجاد یک طرح پیشنهادی است. این مرحله می تواند در طول پروژه شما و حتی پس از تحویل محصول به مشتریان ادامه داشته باشد.

8. یک مدل یا نمونه اولیه بسازید

از طرح پیشنهادی خود برای ایجاد یک نمونه اولیه استفاده کنید که به شما امکان می دهد عملکرد محصول نهایی را آزمایش کنید. نمونه های اولیه اغلب از مواد متفاوتی نسبت به نسخه نهایی ساخته می شوند و معمولاً با استاندارد کمتری ساخته می شوند.

9. تست و ارزیابی کنید

هر نمونه اولیه به آزمایش، ارزیابی مجدد و بهبود نیاز دارد. آزمایش و ارزیابی به شما این امکان را می دهد که ببینید در کجا نیاز به بهبود است.

10. طراحی را اصلاح کنید

پس از اتمام آزمایش، طرح را می توان اصلاح و بهبود بخشید. این مرحله را می توان چندین بار تکرار کرد تا نمونه های اولیه بیشتری ایجاد و ارزیابی شوند.

11. راه حل را ایجاد کنید

پس از تکمیل اصلاحات و آزمایش کامل، می توانید تصمیم بگیرید و راه حل نهایی خود را ایجاد کنید. این ممکن است به شکل یک نمونه اولیه کامل برای نشان دادن به مشتریان باشد.

12. نتایج را به اشتراک بگذارید

مرحله آخر این است که نتایج خود را اعلام کنید. این می تواند به صورت گزارش، ارائه، تابلوی نمایش یا ترکیبی از روش ها باشد. مستندات کامل به محصول نهایی شما اجازه می دهد تا با استانداردهای کیفی مورد نیاز تولید شود.

منبع: twi-global.com و wikitolid

مقالات مرتبط

پاسخ‌ها

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.